sisypho

[Le historietta que vos va leger esseva narrate, multe annos retro, per mi bisavo Alex, un sage octogenari qui me inseniava multo super le comportamentos del seres human e esseva, al mesme tempore, un del intervenientes del aventuras enarrate.

Mi sparse interventiones durante su exposition esseva omittite porque illos non son relevante pro le trama del narration. Io lo transcribe infra, in su memoria, e rememorante su innumerabile historias e le numerose noctes hibernal in le quales nos conversava e nos amusava al calor del focar.]


*

Quando io era juvene e habitava in Gotlandia, io e mi amicos soleva jocar in un zona que habeva un grande arenario abandonate. Io lo habeva discoperite per hasardo durante un de mi promenadas con mi can e presto io communicava le evenimento a Hugo, un de mi cosinos. Olim fungeva ibi un exploitation de sablo del qual ancora restava, in ille tempore, le installationes dismantellate que serviva como nostre 'base del operationes'. Nos restaurava un del edificios ruinate e establiva ibi un club, un sorta de societate secrete, al qual nos nominava IALA, le acronymo de Intra Animas Lucem Affluit, con un ritual rigorose pro le admission de su membros. Nos multo nos amusava ibi, ma nostre ver gaudio esseva un parve monte con un rampa abrupte ubi nos demonstrava nostre dexteritate e habilitate per scander lo.

Gotlandia esseva un village reputate per le excellentia de su schola e gente de tote le pais voleva e vadeva studiar ibi. Un die veniva habitar a presso de mi familia un juvene de un altere village; ille se appellava Kalium, ma presto nos le supernominava 'professor Narcizo', super toto a causa de su egocentrismo e de su manieras pedantesc e infatuate. Ma Kalium esseva anque un juvene curiose qui se interessava in le novitates. Un vice io oblidava un de mi quadernos de notas in un del cameras; ille lo trovava e, post dar lo un oculata, le die sequente il me poneva alcun questiones pertinente super methodos e technicas de montata que io alora comenciava developpar. Ben que ille non faceva parte de nostre gruppo e non participava regularmente in le activitates que nos realisava, un certe die ille se adjungeva al gruppo e vadeva con nos. Durante le percurso verso le arenario, e nonobstante io ja le habeva date alcun informationes super como montar le rampa, Hugo ancora le inseniava alcun detalios super le technicas de montata. Isto esseva le prime vice que ille esseva in contacto directe con nostre campo de operationes; il pareva que ille amava le sito e comprendeva nostre 'philosophia de action', ma io dubitava de su ver capabilitate pro devenir un membro effective de IALA e, assi, ille solmente habeva un vision e un perception multo tenue de nostre installationes e activitates. Hodie io pote assecurar te que io non esseva equivocate... Narcizo non era le persona cuje imagine ille pretendeva dar de se ipse. Ma mesmo assi, e gratias al insistentia del restante membros de nostre gruppo, nos decideva dar le un opportunitate e poner le a prova.

In isse anno le rigor del hiberno se faceva sentir in Gotlandia. Le rampa esseva bastante fangose; plus precisemente illo esseva plen de argilla – al qual nos appellava 'argillato' a causa de su stato pastose e, al mesme tempore, pro differentiar lo de su stato pulverose –, lo que promitteva un bon amusamento pro totes. Non solmente como amusamento, ma anque como test de habilitate, le rampa serviva ancora pro realisar un del septe provas de admission in nostre club. Ille prova consisteva in ascender le rampa ab su pede usque a su vertice sin cader e arrivar ibi in prime loco. Un prova multo exigente, dunque.

Passate alcun septimas post nostre visita insimul al arenario, e post le demandas insistente de Narcizo pro devenir membro de nostre club, un die nos prendeva le saccos del equipamentos e partiva verso le campo de provas. Ibi, e post le discurso del praxis, alcuno – qui io ja non memora ben, ma io pensa que esseva mi cosino Hugo – demandava a Narcizo in tono provocatori:
— Kalium, esque tu vermente succede arrivar, hic et nunc, al cima del rampa? Io te audiva vantar un die que tu lo ascenderea sin ulle difficultate, ma in veritate necuno de nos ancora te videva facer lo.
Un poco arrogantemente, Narcizo retorqueva:
— Esque tu vole discuter con me le methodo de ascension? Io ja lo studiava e io sape multo de isto.
Alora un altere de nostre amicos interrumpeva le dialogo e exclamava:
— Del toto! — Ma, al mesme tempore, un poco intimidate con le autoconfidentia de Narcizo, continuava con le voce legiermente tremulante e anque con alcun malitia:
— Io ja lo faceva un vice e io te dice que es un sensation extraordinari quando tu reguarda le foreste ab le alto.
— Vamos! — Exclamava Narcizo simultaneemente in tono de defia, monstrante alcun impatientia, e confidente de su successo.

Como io ja te diceva retro le amusamento era anque un sorta de prova pro testar nostre capabilitate in camminar per terrenos glissante... era como scander un poste unctate con sebo... Alora, nos omnes poneva le manos al obra e le ascension comenciava. Facer le prime passos non era difficile pois que le declive presso le base del rampa esseva poc accentuate, ma al mesura que on progredeva il se faceva sentir le difficultate crescente pro arrivar al summitate. Estraniemente, Narcizo non ascendeva como nos: in vice de relaxar e liberar le bracios, ille essayava montar rigidemente con le bracios presso le corpore. Ma, ben, cata uno esseva libere de ager a su guisa: le sol scopo era attinger le summitate del rampa e certo il haberea altere manieras de facer lo differentemente. Totevia, le methodo de Narcizo pareva ser un fiasco; illo non solmente esseva plus longe, ma, e super toto, ille cadeva con frequentia a causa del non adhesion al solo del sandalias de tennis que ille usava – durante que nos calceava bottas de alpinista. Narcizo amava ser differente. Ille pensava que ser differente esseva un synonymo de efficacia e de ration e, de iste maniera, ille poterea demonstrar que ille habeva su proprie methodos e technicas e besoniava le adjuta de nemo pro arrivar a su proprie conception super le plus accurate montata del rampa. Como ille esseva equivocate, le povre!...
Post longe horas e nostre interminabile risos a causa del triste figura de Narcizo, nos retornava a nostre casas completemente immunde.

Ma Narcizo non era de illes qui desisteva facilemente ante le defias e le difficultates que transversava su cammino. Su obstination e su orgolio le faceva peter a Hugo un nove 'sortita' al arenario pro, plus un vice, tentar superar le prova e, assi, ille poterea entrar in nostre club. De ille vice io non esseva presente a causa de un viage que io faceva in Europa, ma post alcun dies, Hugo me narrava illo que occurreva durante mi absentia. In veritate il habeva nihil importante pro narrar. Como occurreva in le previe vice Narcizo, post plure caditas e longe horas, non consequeva ultrapassar le medio del rampa e, ancora un vice, omnes retornava immunde, del capite al pedes, a lor casas. Mi sol commento esseva: "iste sisypho non apprende!"...

Ancora un humiliation! Ma tu pensa que ille desisteva? No! Ille non era de illes... Isto, totevia, e nonobstante le obstination quasi pathologic de Narcizo in su nove technica de ascension, esseva un cosa que le faceva pensar. E un nocte, quando ille esseva preste a addormir se, ille habeva un idea pro superar le prova. Isso ille nos narrava le septimana ante le Natal, ben que ille solmente parlava de un nove methodo, ma sin unquam describer lo. Alora le resto del gruppo se reuniva in nostre sede e decideva dar un ultime opportunitate a Sisypho. E in le acto del session extraordinari nostre secretario registrava le deliberation de conceder a Sisypho, como data limite pro ille devenir un membro del club IALA, le die ante le Natal.


Assi, in le die predeterminate, nos nos incontrava a presso de Hugo e, post omnes arrivar, nos nos dirigeva verso le arenario. Ante partir, e a causa del aspecto cineree del celo, nos discuteva super le possibilitate de cancellar le partita e ajornar le prova pro un altere die, post le Natal o le Anno Nove. Ma Sisypho non voleva un tal cosa e, con su verborrhea, convinceva le major parte de nos a votar favorabilemente le decision de prosequer le camminada usque al rampa. Durante le trajecto, e al mesura que le celo se obscurava, cadeva alcun guttas de pluvia ma post le decision prendite in casa de Hugo nemo pareva dar importantia a isso. In fin nos arriva al sede, nos equipava e nos dirigeva verso le rampa.

Le rampa, a causa del pluvia abundante del ultime dies, perdeva su textura de argillato e habeva un textura fangose, dunque, illo deveniva plus difficile a scander e plus periculose in caso que alcun de nos cadeva. Ma isto esseva nulle obstaculo pro le brave membros de IALA e pro nostre sisypho. Alora, post le dece-duo esser alineate al pede del rampa e de nostre secretario proferer alcun 'parolas de ordine' – que io ora non memora –, esseva le vice de Hugo annunciar le partita. Iste prime tentativa esseva catastrophic pro le majoritate de nos: solmente mi cosino Hugo, Alice, David e Francisco consequeva facer alcun progressos. Totevia nemo desisteva e nos omnes, qui cadeva, reprendeva le sufflo e lentemente essayava ultrapassar le resto del gruppo – que non esseva troppo distante. Passo a passo nos comenciava a approximar nos del plus avantiate, durante que alcun de illes glissava e solmente stoppava al pede del rampa. Un cosa estranie que io notava es que, post distantiar se un poco de nos, Sisypho prefereva camminar in le diagonal, in vice de avantiar verticalmente. E ille succedeva mesmo haber le avantage de circa 50 centimetros super nos. In ille occasion Hugo me mirava e io arrivava a leger su pensata, que esseva le mesme que le mie: “ecce le nove methodo”. Durante le prime metros il habeva un grande quantitate de petras in le rampa, ma post le medio le argillato prendeva un consistentia plus fluide e minus petrose. On irea vider si le methodo de nostre sisypho esseva efficace anque ibi. Totevia, il non esseva necessari attender le medie del prova porque poc secundas post nostre reguardo tacite Sisypho cadeva e glissava usque al base del rampa. E de novo nos nos inter-reguardava...

Poco a poco e passo a passo nos omnes continuava le ascension. Le celo deveniva de plus in plus obscur, ma nemo timeva molliar se. E ni mesmo le pluvia, que on comenciava sentir venir, stoppava le voluntate de iste dece-duo juvenes, plen de vita e joia; cata un de nos voleva ser le prime a attinger le cima del rampa – super toto Sisypho pois que su plen integration in nostre gruppo dependeva de su dexteritate pro superar iste prova.
Omnes montava con multe attention, un vice que se nos cadeva mal nos poteva ferir nos gravemente. Post multe effortio finalmente quasi totes passava le linea median, inclusive Sisypho, e Hugo attingeva le summitate del rampa in prime loco; presto io me adjungeva a ille e post pochissime tempore duo o tres de nostre collegas se reuniva a nos. Le sensation que on habeva quando se attingeva le vertice del rampa e de illac on jectava un reguardo al paisage esseva un sensation gratificante e indescriptibile. Tote le membros del gruppo ja habeva vivite un tal sensation, salvo Sisypho qui intertanto se approximava de nos. Io e Hugo esseva perplexe pro ille haber arrivate a un tal position con su methodo irrational, ma in veritate ille esseva multo proxime de nos. (In iste momento solmente Narcizo montava le argillato).

Le celo cargate de nubes annunciava pluvia. Subite- e insperatemente, un enorme fulmine zigzagante rumpeva le celo. Nos petrificava... e io presentiva in ille momento que alco grave irea occurrer. Alora nos omnes tendeva nostre manos a Sisypho pro adjutar le a montar usque al summitate, ma in le precise momento que ille voleva avantiar ille faceva un passo in falso e, al mesme tempore, on audiva un eschatologic tonitro sequite de un pluvia diluvian que le traheva de novo al initio, durante que nos vadeva via, per le altere latere del rampa, e nos refugiava in nostre sede.

Povre Sisypho!... Le povre non mesmo succedeva a mirar, ab le alto, le beltate del foreste e le magnificentia del panorama!

[Continua...]

No comments:

Post a Comment